با يكي از دوستام كه باشگاه بيليارد داره براي يه كار اداري رفته بوديم اداره ي تربيت بدني شهرمون. بنده خدا (منظور رفيقمه) رفت تو اتاق "مديريت" تا بلكم كارشو راه بندازه و من هم هويجوري داشتم برا خودم مي گشتم و به اطراف و اكناف سرك مي كشيدم. تابلوهاي زيادي روي ديوار بود كه همه در مورد  "خدمات دولت مهرورز" و مقايسه ي اون با دولت هاي بي ناموس!! قبلي بود. آمار فعاليت هاي دولت نهم واقعا سرسام آور بود. فقط اشكالش اينه كه آدم مي دونه دروغه! يكي از تابلوهايي كه نظرمو جلب كرد اوني بود كه روش نوشته بودن : "منشور اخلاقي كاركنان تربيت بدني" و اينجوري هم شروع مي شد كه: ما كاركنان تربيت بدني ... و خلاصه در ادامه از همين چيزهايي كه در مورد احترام به ارباب رجوع و كمك به مردم و اينا هميشه گفته ميشه نوشته شده بود. من تازه خوندن تابلوي "منشور اخلاقي كاركنان" رو تموم كرده بودم كه دوستم از دفتر مديريت بيرون اومد. يه نامه دستش بود گفت كه رييس دستي نوشته و گفته بده بخش اداري كه تايپ كنن و بعد براي امضا دوباره بيار پيشم. ما هم طبق گفته ي رياست محترم رفتيم به قسمت مربوطه و نامه رو به مسئول مربوطه جهت انجام وظايف اداري مربوطه تحويل داديم و خودمون هم دم در اتاق مربوطه نشستيم تا مسئول مربوطه بعد از طي عمليات مربوطه ارباب رجوع مربوطه رو براي طي ادامه ي فرايند اداري نامربوطه صدا كنه. هنوز يكي دو دقيقه اي بيشتر نگذشته بود كه مسئول مربوطه ي قسمت مربوطه كه قرار بود عمليات اداري مربوطه رو انجام بده از دفتر مربوطه بيرون اومد و به ارباب رجوع مربوطه (كه همان دوست نامربوطه ي ما باشد) گفت: من دارم مي رم جايي كاردارم ، همينجا بشين تا برگردم. بعد مثل اينكه چيزي يادش اومده باشه برگشت و گفت : مواظب هم باشي كسي تو نره!!

آقا ما رو مي گي . تازه در اون وقت بود كه معني حقيقي "منشور اخلاقي كاركنان" رو درك كردم.

پ.ن: به نظر شما در اين مورد مقصر:

الف- دوست من بود.

ب- من بودم.

جيم- كارمنده بود.

دال- منشور اخلاقي كاركنان بود.

هه- "انرژي هسته اي حق مسلم ماست." بود.

واو- "مرگ به نيرنگ تو..." بود.

ز- تمام موارد بودن.

سين- اينه كه هست بود.

شين- هيچكدام بود.

صاد- گزينه ي ف و قاف بودن.

طا- گزينه ي عين و غين بودن

ظا- به من چه؟ بود.

عين- به تو چه؟ بود.

غين- كلا قضييه چي بود؟

پ.ن2: قسمت اول و حوصله نداشتم بنويسم. خودتون حدس بزنيد.